hâlâ...

Daha yeni indim,
otostop çektiğim,
hayatta uzun bir yolu daha geride bırakmamı sağlayan,
güzel anıların kulağımda çınlayan müzik olduğu
kötü anlarımda mola verdiğim,
hep yolunda gitsin diye uğraştığım,
geride kalanları silüet şekilde uzaklaşırken gördüğüm,
araba yolculuğundan.
Sevinçlerim bile
onları kaybettiğimi hatırladıkça
üzüntülerim oluyor.
arabayla önünden geçerken,
birini mi bekliyor,
yoksa,
o da bu yola çıkmaya kuşkulananlardan mı diye soramadığım,
sadece bakışıp kaldığımız yabancı..
sessizlik hayıflanmalarım oluyor.
her yeni yolculuk,
uymam gerekenleri hatırlatıyor.
aklımı okusalar,
aslında ben hiçbir şeye uymuyorum,
uyuklamalar kaçışım,
gülümsemelerim aldatışım,
cama alnımı yaslamam,
sadece kendimle konuşmalarım oluyor.
başkalarına uymak için harcadığım zaman
hayatımdan büyük bir bölümü
götüren dilim oluyor,
aslında benim dünyam daha özgür,
dilediğini yapabilirsin,
hiçbir şeye uymak zorunda değilsin
ve daima kendinsin.
ineceğim yere yaklaşmanın duygusu,
sonradan anlayabileceğim,
kaybetme ile kazanma hissi arasında
gidip geliyorum.
şimdi nerede miyim?
Yine başparmağım havada,
sıradaki hikayemi bekliyorum...