Güneşim bekliyormuş beni

Yeşilliklerin ortasındaki salıncağı hatırladın mı?

Yağmur başlamadan oraya gider,

Oturur,

Kuşların son valsini izler,

Onlardan biri olup,

Kendini rüzgara teslim eder,

İstediğin rüzgarı kanatlarının altına alıp süzülürdün.

Rüzgarda süzüldüğünü hissettiğindeki ifade,

Huzurun içinde dans ediyormuşçasına mutlu,

Sessizliği kaybedecekmişçesine tedirgin,

Tedirginliğin mutluluğunu engellememesi için de kararlı.

Sessizliği yağmur bozdu.

Yağmurun

Kanatlarına çarpmasından çok,

İçindeki mutluluğa değmesi acıtıyordu seni,
Bitmemesi gerekiyor,
Yağmurdan kaçmak için yükseldin,
Sanki berrin akıyordu ama sana rüzgar lazımdı,
Yükseldin,
Hırslandın,
Hızlandın,
Bulutlardan kurtuluşunun ilk anı,
Suratındaki ifade
Sen rüzgar beklerken
Güneş bekliyormuş seni,
Gökkuşağı atkısıyla birlikte.
Ve gözlerini açtın
Beni görünce sarıldın
Kulağıma fısıldayarak dedin ki
Güneşim bekliyormuş beni.

İnsan

Mutsuzluk hayatı anlayabilmekle gelir.
Gün batar,
Düşüncelerinin zamanı başlar.
Hayatı her gün yeniden kurar,
Olmasaydı da ne olurdu demeler sarar.
İnsan olmasaydılarla yaşar,
Olsaydılarla uyur.
Uyanmak unutmak değil,
Ara vermektir.
Yeniden o güneş batacaktır
Ve kalp aralanacaktır.

Bırakamadım

Yine yalnızlığa söndürdüm sigaramı.
Kalabalığın içinde olmamak için
Buldum beni kimsenin bulamayacağı
Duvar arkasını.
Biram şişeye inat olduğu yerde azalıyor.
Etrafa bakacak halim yok.
Seninle benim gibi
Tartışan ayrılıyor,
Hem mekandan
Hem birlikteki yeni anılarından,
Git arkasından desem de sesim çıkmıyor.
Sanki o gün çıkabilmişti!
Nereden bileyim,
Git dediğimde bir daha gelmeyeceğini.
Gelirsin sandım,
Yatağın bi tarafında sen,
Diğer tarafında ben,
Uyumadan yine bakışırız
Yaptıklarımıza,
Sadece seni istiyoruma zıt olan her laftan
Pişman oluruz sandım.
Şimdi yatağının öbür tarafında
Sevgiyle baktığın gözler
Başkasınınmış.
Arkandaki komidinde de yüzükleriniz...
Her sigarayı unutmak için yaktım
Yine bittin sandım
Gördüğüm her çakmak alevinde
Yeniden başladım
Belki bu yüzden bırakamadım
Ne adını
Ne sigarayı...